...ΚαΡαΜπΟυΖοΥκΛήΔεΣ...

Αφιερωμένο σε όλους με πολλή αΓΑΠη... Το ΜνΗμΟνΙο Το Μνημόνιο by Karabouzouklides

Τέτοιες μέρες, ίσως μια παιδική αγκαλιά να μπορούσε να μας δώσει το κουράγιο να δούμε τον κόσμο καλύτερο... ...Ίσως... Valia by Karabouzouklides

Χωρίς πρόλογο Ax! Patera by Karabouzouklides Θα ανέβω ψηλά να κοιτάξω καλά προς τα κάτω Ο καιρός πάει αλλιώς μη γνωρίζοντας ποιος πιάνει πάτο Το δικό μου σταυρό καρφωμένο όταν βρω σε ένα λόφο Με σκισμένο βρακί να ανέβω εκεί έχω στόχο Από κάτω οι πιστοί -κάποιοι θα ‘χουν πιαστεί- κάποιοι άλλοι Θα κοιτάζουν ψηλά για να δούνε καλά ποιο κεφάλι ποιο κεφάλι αδειανό –αιωνίως κενό- με στεφάνια δίνει τόπο εκεί που ο –ποιος λες;- κατοικεί στην αφάνεια Κι όταν όλοι μαζί –άντε πάλι χαζοί- βγάλουν άκρη Το ένα μάτι μου θα επιλέξει ορθά κάποιο δάκρυ να αφήσει να βγει μπας και ανθίσει στη γη άλλο χρώμα που τα τόξα αυτηνής δεν αρκούν –τι να πεις μάταιο στόμα…- Με τα χέρια ανοιχτά τα ποδάρια πλεχτά σαν κουλούρι Την κοιλιά μου γυμνή –τέτοιο ωραίο κορμί κελεπούρι- Ταλαντώσεις στο φως η εντολή του πατρός μία κι έξω Δεν το ήθελα μα κοίτα τώρα -που να!- πάω να μπλέξω Το στεφάνι εκεί. Βασιλιάς –μου αρκεί τόσο λίγο;- Με ένα θαύμα μικρό –πριν με πάρουν νεκρό- λέω να φύγω Δίπλα δυο –κι εγώ τρεις- σχηματίζουμε ε...

Ακούστε πώς η δημοσιογραφική πένα των καραμπουζουκλήδων κάλυψε την πυρκαγιά σε ξενοδοχείο στο κέντρο της Αθήνας.... XALKOKONDILI by Karabouzouklides Κάτω στη Χαλκοκονδύλη άκου φίλε μου ρεζίλι κάψαν’ το hotel που πάω στα κρυφά για να …πηδάω Άκου φίλε μου πακέτο είχα πάρει ένα ντουέτο κι όπως ήμουν στο ντιβάνι βλέπω τους καπνούς ντουμάνι Ήμουν μες στα μαύρα χάλια μη με δείξουν τα κανάλια μη με δείξουν στα μπαλκόνια τυλιγμένο με σεντόνια Μα άκου εκεί κωλοφαρδία είχαν όλοι απεργία κι έτσι γλίτωσα αισίως ρεζιλίκι δημοσίως...

Cartoon by Karabouzouklides Αφού δε συμβαίνει / και κάτι σπουδαίο να αλλάξει τη ρότα / στη σκέψη στο νου θα γράφω στιχάκια / βλακείες θα λέω γεμίζοντας μόνο /γωνίτσες κενού Το υπόλοιπο χάσμα / δε λέει να γεμίσει τα μάτια σου -ούτε- / κι αυτά δεν αρκούν σαν ξύλο το σώμα / πριονίδια η φύση κι εγώ μες στη μέση / θλιμμένο καρτούν τα πάντα εδώ πέρα / του γκρι αποχρώσεις σαν ξύλο το σώμα / πριονίδια ο νους κι ενώ ξέρεις ότι / μπορείς να με σώσεις -φωνάζω- μα κάνεις / πως δε με ακούς Και όλο φωνάζω / γι αυτά και για τα άλλα για αυτά που ενώ φύγαν’ / γυρίσαν’ ξανά μα εσύ στη γωνιά σου/ -μεγάλη κουφάλα!- αυξάνεις τους όγκους / από τα κενά Κι αυξάνονται οι όγκοι / μπροστά τους μικραίνω ασήμαντος χάσκω / -τελίτσα στο πλάνο- το βάζω όμως πείσμα / και δες ανεβαίνω ελιά –αχ!- να γίνω / στο στήθος σου επάνω Μαζί σου για πάντα / -εγώ μια κουκκίδα- στο αφράτο σου στήθος / τελίτσα εκεί δα μα απέμεινα χάνος / που ούτ’ άκουσα ούτ’ είδα να έχει από κάτω / καρδιά να χτυπά…

Pythmenas by Karabouzouklides Εγώ σ’ ένα δωμάτιο Βαθειά κάτω απ’ το χώμα Χωρίς ένα παράθυρο Χωρίς ένα φεγγίτη Οι αφέντες μου μού βίδωσαν ένα κοντέρ στο στόμα για φόρο στις αναπνοές που παίρνω από τη μύτη Ματώσανε τα δάχτυλα να σκάβουνε ματαίως διπλώσαν’ τα πνευμόνια μου απ’ τις κοφτές ανάσες μου παν για την κατάντια μου πως φταίει κάποιο χρέος και κάποιες κάποιοι που ‘καναν πολύ μεγάλες μάσες Εγώ δεν τέλειωσα σχολειό και γράμματα δεν ξέρω μα ξέρω πως τα χρέη μου τα χω όλα πληρωμένα για αυτό μου κάνει εντύπωση που μόνο εγώ υποφέρω και που είμαι ολομόναχος σε τούτο τον πυθμένα…

Teiresias by Karabouzouklides Ήμουν στην Πλάκα αραχτός κι έπινα κάτι μπίρες βρίζοντας ολομόναχος του κόσμου τους σωτήρες Κι έρχεται στο τραπέζι μου σα φάντης και Μεσσίας και κάθεται στο πλάι μου ο Μάντης Τειρεσίας Πες μου ρε μάντη τον ρωτώ Τυφλός εσύ τι βλέπεις Θα πιάσει πάτο πουθενά Το ξήλωμα της τσέπης; Θα πιάσει πάτο πουθενά Το σκύψτε τον αυχένα ή να την κάνω στα βουνά να μην ακούω κανένα; Όσα κι αν ρώτησα εγώ Αυτός δεν είπε λέξη Και το ‘πιασα το νόημα πως άσχημα έχω μπλέξει Κι αφού δεν είπε τίποτα, κουράγιο να μου δώσει έφυγα και τον έχωσα Τις μπίρες να πληρώσει