...ΚαΡαΜπΟυΖοΥκΛήΔεΣ...

Έχω ένα Πύργο στην άκρη της Πόλης μέσα υπάρχουν στολές πανοπλίες και μία φατσούλα εξώλης προώλης που κάνει τα βράδια γκριμάτσες αστείες Έρχονται εδώ οδοιπόροι τουρίστες σε γκρουπ κι ορισμένοι συχνά κατά μόνας χορεύουν τις νύχτες σε λούτρινες πίστες ενώ τον καιρό του ετοιμάζει ο χειμώνας Ποτά φαγητά μουσικές και κοκτέιλ πολυέλαιοι φώτα χοροί αλά μπρατσέτα στον κήπο μου τρέχουν ο Τσίπ με τον Ντέηλ κι εγώ των μαλλιών σου κοιτώ τη φουρκέτα Αχ τούτη η φουρκέτα δεν ξέρει τι κάνει κρατάει φυλακή τα μακριά τα μαλλιά σου κι εγώ που κοιτάζω σα να 'μαι  χαϊβάνι για κοίτα πώς τρέχω...πώς τρέχω κοντά σου Πώς τρέχω κοντά σου με μια πιρουέτα κρατώ -την καρδιά- μαξιλάρι εκεί πάνω εκεί να καρφώσεις βαθιά τη φουρκέτα να δω τα μαλλιά σου λυτά κι ας πεθάνω...

Τα δέντρα που επάνω τους χαράζαμε καρδιές τώρα αδέσποτα σκυλιά τα κατουράνε και ο καημός -πια- δεν περνά με τσικουδιές μα ούτε κι οι μπίρες που έχω πιει με βοηθάνε… Πιάνομαι -τύφλα- απ’ τους κορμούς μην πέσω κάτω στέλνοντας μούντζες στο δικό σου το μπαλκόνι Κι ένα κανίς το ‘βαλε πείσμα (ανάθεμά το) να μου χαλάσει το καλό μου παντελόνι Μα εσύ αδιάφορη δε στέλνεις ένα νεύμα Και τα παράθυρα συνέχεια κλειδωμένα. Σβηστά τα φώτα… (δεν αξίζω λίγο ρεύμα; ) Κάποτε ήμουνα εγώ το φως για σένα Χαλάλι σου όλα! Τα χαμένα βήματά μου, οι ωραίες τούμπες που ‘χω φάει απ’ το μεθύσι τα λερωμένα μου τα ρούχα, τα άπλυτά μου και τα σκυλιά που έχουν στο διάβα μου γαβγίσει Δικά σου όλα! Όλα εκτός απ’ τη μποτίλια που κάθε βράδι -δολοφόνος της ανίας- με αλκοόλ καίει φριχτά τα δυο μου χείλια ή τα δροσίζει. Είναι θέμα ερμηνείας…