...ΚαΡαΜπΟυΖοΥκΛήΔεΣ...

Πράγματι...άλλοι έχουν να επιδείξουν αυτό... και άλλοι αυτό... Οι συγκρίσεις δικές σας...

Μιλάμε για μεγάλη ταλαιπωρία... Μη σας τύχει μάγκες...

οπτικοποίηση: ΚαΡαΜπΟυΖοΥκΛηΔεΣ

Μπορεί να έχει περάσει καιρός, αλλά εμείς δεν ξεχνάμε τον πόνο της απώλειας του ηρωικού χωριού. Αφιερώνουμε λοιπόν ένα τραγούδι σε δύο εκδοχές, μία απαγορευμένη και μία για λαϊκή απογευματινή. Αν έχετε παιδιά στο σπίτι ακούστε την πρώτη μόνο Μόλις τα βάλετε για ύπνο ακούστε και τη δεύτερη... Μετά τιμής ..........κΑρΑμπΟυΖοΥκλΉδΕς

Θα φύγω –όπως πάντα- από το γραφείο θα πάω ποδαρόδρομο στο σπίτι Εκεί, θα βάλω στο κεφάλι ένα λοφίο και με χοντρή –σα μελιτζάνα- (μου) τη μύτη θα βγω στους δρόμους με μπατζάκια σηκωμένα στο ένα πέλμα σαγιονάρα, στο άλλο μπότα θα είναι τα βήματά μου τόσο ηλεκτρισμένα που όπου πατώ θα ανάβουν από πάνω φώτα Βιβλίο η πόλη ανοιχτό και θα πηγαίνω προτάσεις φτιάχνοντας για μια ιστορία πλήξης και ας μην ξέρω και ας μην καταλαβαίνω γραμματικές, συντακτικά, σημεία στίξης… Και θα μιλά η ιστορία –όχι για μένα- αλλά για εκείνον που σχολνά απ’ το γραφείο και βγαίνει έξω με μπατζάκια σηκωμένα και με ολόρθο στο κεφάλι του λοφίο Και πάει στο δρόμο με ποδάρια ηλεκτρισμένα κι όπου πατά ανάβουν από πάνω φώτα κι αφήνει χνάρια πίσω αχνά και μπερδεμένα το ένα ίχνος σαγιονάρα το άλλο μπότα Και πάει και γράφει μες στης πόλης το βιβλίο προτάσεις φτιάχνει μες σε μια ιστορία πλήξης κι είναι φτυστός με καπετάνιο σε ένα πλοίο που όλο μπερδεύει της πυξίδας τις ενδείξεις…

Οι μέρες όλες έρχονται και πάνε θλιμμένες αδιάφορες και στείρες του νου και της καρδιάς τους οι πλημμύρες τον κόσμο αυτό παράπονο κερνάνε Έλα και φέρε το μεγάλο σου ποτήρι έχει αρκετό καημό –εδώ- να πιούμε όλοι Οι δρόμοι άδειασαν και στης ψυχής την πόλη νυχτώνει…πάει κι αυτό το πανηγύρι Άσε τον κόσμο μες στη θλίψη και έλα εδώ που είναι γιορτή κι αν κάτι κάπου έχει λείψει σου υπόσχομαι να βρούμε τι Ακούστε το από την εκπληκτική φωνή της Ερμιόνης η οποία το κατάλαβε δεν το κατάλαβε μόλις πολιτογραφήθηκε Καραμπουζουκλού!

Πριν προχωρήσουμε στο επόμενο τραγούδι, ας απαντήσουμε στο κουίζ του προηγούμενου ποστ. Η Σφάκα λοιπόν, αποτελεί έναν ύμνο στη Μεσογειακή Γυναίκα, που πολλάκις πικραίνει τον μεσογειακό άνδρα σαν τη Σφάκα. Τι είναι η Σφάκα; Κάποια βραδιά που χάζευα της μοίρας μου το αδράχτι τη ρώτησα: «τι σου ‘κανα και μου ‘χεις τέτοιο άχτι;» μα εκείνη αδιάφορη συνέχιζε να γνέθει λες και η απορία μου ποτέ δεν της ετέθη Η μοίρα. Αυτή που ασφαλώς όλα τα κανονίζει τα πριν, τα τώρα, τα μετά, που φέρνει και γυρίζει βλέποντας πως επίμονα συνέχιζα ερωτήσεις μου ‘πε: «άστο καλύτερα γιατί θα με τσαντίσεις» Μωρέ δεν πα να τσαντιστείς. Και ήρεμη που είσαι… Αν έχεις κότσια τη ζωή που ζω έλα και ζήσε και βάλε με στη θέση σου να γνέθω εγώ για σένα να δω αν θα αντέξεις μια χρονιά -τι λέω;- Μήνα. Ένα Κι εκεί που θα ορκιζόμουνα πως πήρα πάνω χέρι σηκώνεται η κωλόγρια και βγάζει ένα τεφτέρι που ‘γραφε όλα τα καλά που επρόκειτο να ζήσω και λέει με ένα χαμόγελο: «ένα, ένα θα τα σβήσω» Δύσκολη διαπραγμάτευση…τι να αντιπαρα...